Osobiste

Mazurek Henryk

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku

Mazurek Henryk (1910-1994)

Mazurek Henryk.jpg

Urodził się 30 maja 1910 w Dąbrówce Małej w rodzinie górnika Wilhelma Mazurka i Franciszki z d. Procek. Ojciec pochodził z Dąbrówki Małej, matka zaś - z Bogucic. Do miejscowej szkoły ludowej uczęszczał w latach 1916-1922. Następnie uczył się w Państwowym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Katowicach, gdzie w 1929 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze Henryk Mazurek zgłosił się do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Subdiakonat otrzymał 18 grudnia 1932, a diakonat 1 kwietnia 1933. Święcenia kapłańskie otrzymał 26 czerwca 1934 w kościele św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach z rąk bpa sufragana T. Bromboszcza.

Przez dwa miesiące ks. Mazurek był wikariuszem współpracownikiem proboszcza, ks. Franciszka Szulca w parafii Trójcy Świętej w Kochłowicach. Następnie od listopada 1934 roku pełnił obowiązki etatowego katechety przy Polskiej Szkole Wydziałowej i Powszechnej Żeńskiej im. M. Konopnickiej w Cieszynie. Po roku, „na własną prośbę" został przeniesiony do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Żorach. 30 czerwca 1938 odebrał w Kurii Diecezjalnej w Katowicach nominację na kapelana harcerskiego hufca męskiego i żeńskiego w Żorach. Podlegał ks. Stanisławowi Cynarowi, który w tym czasie sprawował nadzór nad duszpasterstwem w środowisku harcerskim Chorągwi Śląskiej.

W październiku 1939 roku pełnił funkcję wikariusza substytuta w parafii św. Marii Magdaleny w Bielszowicach, „aż do powrotu proboszcza, ks. Józefa Niedzieli". Po dziesięciu dniach objął stanowisko tymczasowego wikariusza w parafii św. Ap. Filipa i Jakuba w Żorach. Dnia 4 listopada 1940 otrzymał dekret na administratora parafii żorskiej. Od 13 stycznia 1941 był wikariuszem współpracownikiem w parafii św. Jadwigi w Chorzowie. W 1942 roku zastępował tu chorego proboszcza, ks. Jana Gajdę. 25 listopada 1942 został mianowany kuratusem w lokalii w Kozłowej Górze, gdzie pracował z wielkim poświęceniem. Pomagał rodzinom więźniów obozowych organizując audycje radiowe z Londynu i pomoc materialną.

W 1944 roku zdał egzamin proboszczowski. Napisał pracę proboszczowską nt. „Jakie niebezpieczeństwa zagrażają obecnie rodzinie chrześcijańskiej i jak im zaradzić w duszpasterstwie". Kiedy 19 września 1945 zostało mu powierzone stanowisko lokalisty z tytułem kuratusa w Kłodnicy, wierni z Kozłowej Góry usilnie prosili bpa S. Adamskiego, aby pozostawił nadal ks. Mazurka w parafii. Ostatecznie do Kłodnicy przeszedł w 1946 roku. Ks. Mazurek wkrótce stał się „żywą historią Kłodnicy". Wybudował kościół Krzyża Świętego i plebanię. W 1948 roku otrzymał od ordynariusza katowickiego prawo do używania tytułu proboszcza, który został ostatecznie potwierdzony 20 grudnia 1957 (erekcja parafii). Był obrońcą węzła małżeńskiego (1955—1957) i członkiem Diecezjalnej Rady Kapłańskiej (1972—1978). 20 sierpnia 1988 przeszedł na emeryturę. Mieszkał nadal na probostwie. Od 1979 roku wyjeżdżał do RFN, gdzie w klinice okulistycznej we Fryburgu Bryzgowijskim poddał się dwukrotnie operacji lewego oka. Zmarł 10 kwietnia 1994. Pogrzeb odbył się w Kłodnicy następnego dnia.

Bibliografia

AAKat, Akta personalne ks. Henryka Mazurka; AWŚSD w Katowicach, Księga alumnów ŚSD w Krakowie, nr 185; Schematyzm (1930-1993); B. Cimała, J. Delowicz, P. Porwoł, Żory. Zarys dziejów. Wypisy, Żory 1994, s. 367; „Dziennik Zachodni” 1994, nr 71, s. 4; „Nowiny Śląskie” (Cieszyn-Bielsko-Pszczyna) 1934, nr 35, s. 3; Olszar, Duchowieństwo, s. 170, 175 i 187; „Polska Zachodnia” 1934, nr 312, s. 4; M. Uherek, Z historii Hufca Harcerzy w Żorach, [w:] Kroniki Rybnickie, Rybnik 1983, s. 211-221; H. Olszar, Nekrolog, WA 1994, nr 4, s. 193-198; Woźnica, Te Deum, s. 86; 70 lat III Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Katowicach (1922-1992), Katowice 1992, s. 64; J. Żurek, Ruch "księży patriotów" w województwie katowickim w latach 1949-1956, Warszawa-Katowice 2009, s. 305; Mazurek Henryk Paweł (hasło), [w:] Piekarzanie. Leksykon mieszkańców Piekar Śląskich, red. H. Gawlik, J. Grajewska-Wróbel, L. Wostal, Z. Bogacki, Piekary Śląskie 2010, s. 163-164.