E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku - Ostatnie zmiany [pl]

Żydzi na Śląsku

2012-05-20T13:46:11Z

Palla Bogumił

2012-05-20T13:39:11Z

Plik:Palla Bogumil.jpg

2012-05-20T13:36:14Z

Plik:Palla Bogumil.jpg

2012-05-20T13:35:50Z

przesłał [[Plik:Palla Bogumil.jpg]] Bogumił Palla, foto: Krzysztof Dawid Majus, zgoda Autora

Parafia św. Jadwigi Śląskiej w Szopienicach

2012-05-20T09:59:12Z

Parafia św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej

2012-05-20T09:58:20Z

Św. Florian

2012-05-20T09:28:01Z

Parafia św. Pawła w Nowym Bytomiu

2012-05-20T09:27:41Z

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu

2012-05-20T09:26:06Z

Dyskusja użytkownika:Anna06

2012-05-20T09:04:17Z

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu

2012-05-20T08:58:49Z

Parafia św. Pawła w Nowym Bytomiu

2012-05-20T05:47:24Z

Parafia św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej

2012-05-20T05:31:32Z

Administracja Apostolska dla Śląska Górnego

2012-05-20T03:55:12Z

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Ochojcu

2012-05-20T02:26:19Z

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Chropaczowie

2012-05-19T19:13:48Z

Bibliografia:

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Chropaczowie

2012-05-19T18:49:33Z

Domy Polskie w Jerozolimie

2012-05-19T16:37:30Z

Plik:Dom polski.jpg

2012-05-19T16:31:26Z

przesłał [[Plik:Dom polski.jpg]] Dom Polski w Jerozolimie

Plik:Mur placzu.jpg

2012-05-19T16:30:10Z

Plik:Mur placzu.jpg

2012-05-19T16:29:42Z

przesłał [[Plik:Mur placzu.jpg]] Mur Płaczu, Jerozolima

Plik:Chasydzi.jpg

2012-05-19T16:28:54Z

Plik:Chasydzi.jpg

2012-05-19T16:28:13Z

przesłał [[Plik:Chasydzi.jpg]] Chasydzi w Jerozolimie

Domy Polskie w Jerozolimie

2012-05-19T16:22:23Z

Kategoria:Miejscowości - J

2012-05-19T16:19:41Z

Utworzył nową stronę „Kategoria:Miejscowości”

Nowa strona

[[Kategoria:Miejscowości]]

Plik:Jerozolima dom 1.jpg

2012-05-19T16:19:25Z

Plik:Jerozolima dom 1.jpg

2012-05-19T16:18:54Z

przesłał [[Plik:Jerozolima dom 1.jpg]] Brama Damscenska

Dom Pielgrzyma Polskiego w Jerozolimie

2012-05-19T16:13:20Z

usunął [[Dom Pielgrzyma Polskiego w Jerozolimie]] treść: „#PATRZ Domy Polskie w Jerozolimie” (jedyny autor: Jemy)

Dom Pielgrzyma Polskiego w Jerozolimie

2012-05-19T16:13:12Z

[[Dom Pielgrzyma Polskiego w Jerozolimie]] przeniesiono do [[Domy Polskie w Jerozolimie]]

Parafia św. Wojciecha w Radzionkowie

2012-05-19T15:38:58Z

Nowy Śląsk

2012-05-19T15:36:38Z

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Szopienicach

2012-05-19T15:34:42Z

Parafia Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask w Szczejkowicach

2012-05-19T15:32:45Z

Parafia św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej

2012-05-19T15:30:17Z

uzupelnienie

Kwieciński Stefan

2012-05-19T13:24:48Z

foto

Plik:Kwieciński Stefan1.jpg

2012-05-19T13:23:39Z

Plik:Kwieciński Stefan1.jpg

2012-05-19T13:23:19Z

przesłał [[Plik:Kwieciński Stefan1.jpg]] ks. Stefan Kwieciński

Parafia św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej

2012-05-19T13:19:49Z

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 ----
-Cd. [[Plik:Book.png|30px|left]] czytaj: [[Okres przełomu]]
+Cd. [[Plik:Book.png|30px|left]] czytaj: [[Okres przełomu]] | [[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 | [[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 [[Kategoria:Podręcznik|Żydzi]]
 [[Kategoria:Kościoły i związki wyznaniowe]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Palla Bogumił OFM (1908-1942), imię zakonne Hermenegild, kapelan wojskowy==
+[[Plik:Palla Bogumil.jpg|right|200px|thumb| nagrobek na cmentarzu w Ramleh]]
 Urodził się 14 kwietnia 1908 w Golasowicach. Wstąpił do zakonu franciszkanów w Panewnikach, gdzie 7 maja 1933 przyjął święcenia kapłańskie. W czasie wojny był kapelanem w randze kapitana 3 Batalionu Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Uczestniczył w bitwie pod Tobrukiem. Zmarł 27 marca 1942 w Gazie, a został pochowany w Ramleh k. Liddy (Izrael).
 ==Bibliografia==
-Schematyzm diecezji katowickiej 1936, s. 245 – 246. Z. Werra, Działalność duszpasterska w 2. Korpusie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie gen. Władysława Andersa 1941-1947, Warszawa 2009, s. 104; M. Wesołowski, Duszpasterstwo w II Korpusie gen. Władysława Andersa, Kielce 2004, s. 346.
+Schematyzm diecezji katowickiej 1936, s. 245 – 246. Z. Werra, Działalność duszpasterska w 2. Korpusie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie gen. Władysława Andersa 1941-1947, Warszawa 2009, s. 104; M. Wesołowski, Duszpasterstwo w II Korpusie gen. Władysława Andersa, Kielce 2004, s. 346. Foto: Krzysztof Dawid Majus.
 [[Kategoria:Biografie - P]]
 [[Kategoria:Zakonnicy|P]]
 [[Kategoria:Franciszkanie|P]]
 [[Kategoria:Wojskowi]]

← poprzednia wersja		Wersja z 13:36, 20 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	Bogumił Palla, foto: Krzysztof Dawid Majus, zgoda Autora		Bogumił Palla, foto: Krzysztof Dawid Majus, zgoda Autora
		+
		+
		+	[[Kategoria:Nagrobki - P]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Plik:Szopienice jadw 1.jpg|thumb|300px|right]]
+[[Plik:Szopienice jadw 1.jpg|thumb|200px|right]]
-[[Plik:Szopienice jadw 2.jpg|thumb|300px|right]]
+[[Plik:Szopienice jadw 2.jpg|thumb|200px|right]]
 == Proboszczowie ==

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 maja 1921 w czasie III powstania śląskiego na probostwie w Dąbrówce Małej spotkali się Wojciech Korfanty i delegat generała Henri Le Ronda  przewodniczącego Miedzysojuszniczej Komisji w Opolu - gen. de Brantes,  komendant francuskiej dywizji w Gliwicach. Korfanty wraz z de Brantesem ustalili linię demarkacyjną między Polakami a Niemcami.
-Kościół św. Antoniego, wg projektu j. F. Klompa z Dortmundu, został wybudowany w latach 1907-1912. Jego trójnawowa konstrukcja o charakterze bazylikowym prezentuje styl neobarokowy z elementami modernizmu. W fasadzie świątyni znajduje się okazała wieża. Wyposażenie kościoła posiada elementy neoromańskie (m.in. ołtarz główny, ambona, konfesjonały, balaski i rzeźba Piety) oraz  neobarokowe (ołtarze boczne).  Te ostatnie powstały w pracowni wrocławskiego rzeźbiarza M. Laua w 1916 roku. Natomiast autorem malowideł ściennych (1933-1934) nad wspomnianymi ołtarzami był krakowski malarz - Pawlikowski. Uroczyste poświęcenie kościoła nastąpiło 17 listopada 1912 roku. Dwa lata później jego wnętrza wzbogacił  się o pięknie brzmiące organy. W 1916 roku przy świątyni założono klasztor sióstr św. Jadwigi, a w połowie lat 30. XX wieku wybudowano dom parafialny. W 1948 roku podczas wielkiej wichury, która przeszła nad Katowicami, zniszczeniu uległa część kopuły wieży kościoła. Z kolei w latach 80. XX wieku przebudowano prezbiterium kościoła i wzniesiono dom katechetyczny.
+Kościół św. Antoniego, wg projektu J. F. Klompa z Dortmundu, został wybudowany w latach 1907-1912. J.F. Klomp protestował w piśmie do inwestora - ks. L. Skowronka, że przy budowie kościoła został wykorzystany jego projekt, który został przygotowany na ogłoszony przez parafie bogucicką konkurs; ten faktycznie jednak się nie odbył. W dokumentacji zachowanej w archiwum parafialnym za architekta kościoła uchodzi niejaki Fischer.
 Parafia   rzymskokatolicka  św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej powstała w 1911 roku. W jej dokumentach odnotowane są najważniejsze wydarzenia z życia parafii. Posiada ona również dane archiwalne o wszystkich osobach duchownych (proboszczach, wikariuszach) oraz świeckich - od pokoleń związanych z dziejami wspólnot' św. Antoniego. Codzienny rytm życia społeczności parafialnej wyznaczają msze święte, okolicznościowe nabożeństwa, sprawowane sakramenty, pielgrzymki wiernych, obchody ważnych rocznic i jubileuszy oraz wizyty dostojników kościelnych. Przy parafii istnieje oddział Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Katowickiej. Od 1993 roku wydaje ona także miesięcznik pt. Posłaniec św. Antoniego. Dla dzieci i młodzieży szkolnej organizowane są bezpłatne korepetycje o nazwie Edukatorek.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Św. Florian z Lauricum żołnierz, męczennik ==
-[[Plik:Florian cmentarz fran.jpg|right|thumb|250px|figura na nagrobku, Katowice, cmentarz ul. Francuska]]
+[[Plik:Florian cmentarz fran.jpg|right|thumb|200px|figura na nagrobku, Katowice, cmentarz ul. Francuska]]
 Opis jego męczeństwa pochodzi dopiero z VIII wieku i zawiera wątki legendarne. Św. Florian pochodził z Lauriacum (Lorch), z rzymskiej prowincji Noricum Ripense. Urodził się w drugiej połowie III wieku, w dzisiejszym Zeiselmauer (dawne Ceti) w Dolnej Austrii. Jego życie przypadło na czasy prześladowań chrześcijan przez cesarza Dioklecjana (284 - 305).

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Grafika:Nowy Bytom1.JPG|300px|thumb|right]]
+[[Grafika:Nowy Bytom1.JPG|200px|thumb|right]]
-[[Grafika:Nowy_Bytom3.JPG|300px|thumb|right]]
+[[Grafika:Nowy_Bytom3.JPG|200px|thumb|right]]
 Początki parafii nowobytomskiej sięgają XV wieku. Miejscowość ta, zwana Bytomskim Czarnym Lasem, do 1869 roku należała do parafii NMP w Bytomiu. W XIX wieku powstała tam „Friedens-Eisenhütte” (potem –„Friedenshütte”). Dzięki dobrze prosperującej hutcie wzrosła liczba ludności,  więc ówczesny proboszcz bytomski, ks. [[Szafranek Józef|Józef Szafranek]] założył pierwszą szkołę, a także odprawiał nabożeństwa w stolarniach i zakładach przemysłowych. W 1883 roku na osiedlu kopalni „Otylia” powstała samodzielna parafia – [[Parafia św. Józefa w Zgodzie|Zgoda]]. Dwa lata później poświęcono już nowo wybudowany kościół pw. św. Józefa.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Opole3.jpg|thumb|200px|right]]
 [[Plik:Opole4.jpg|thumb|200px|right|Kaplica Matki Bożej Opolskiej]]
-Według tradycji początkiem budowy drewnianego kościoła pw. Krzyża Świętego w Opolu był 1002 rok. Za jego fundatora uważany jest książe Mieszko II Otyły. W 1024 roku biskup wrocławski przekazał świątyni relikwie Świętego Krzyża otrzymane od św. Emeryka. Pod koniec XII wieku w Opolu został powołany urząd archiprezbitera. Około 1230 roku gród stał się siedzibą archidiakona, jednego z kilku w diecezji wrocławskiej. W latach 1232-1239 przy kościele Krzyża Świętego w Opolu bp Tomasz I ufundował kapitułę kolegiacką, którą też odpowiednio uposażył. Początkowo istniało tutaj 9 prebend, w tym 4 parałatury i 5 kanonikatów. Prepozytura opolska uzyskiwała dziesięciny z ponad 50 wsi leżących na obszarze od Olzy po północne i północno-wschodnie granice ziemi rybnickiej. Kolegiata od kościoła pw. Najświętszej Marii Panny i św. Alberta przejęła w mieście prawa parafialne. Dzięki łaskawości księcia Bolesława I już w 1295 roku wybudowano w stylu późnoromańskim bazylikę z wieżą. Kolegiatę Świętego Krzyża poświęcono 16 listopada 1295 roku.
+Według tradycji początkiem budowy drewnianego kościoła pw. Krzyża Świętego w Opolu był 1002 rok. W 1024 roku biskup wrocławski przekazał świątyni relikwie Świętego Krzyża otrzymane od św. Emeryka. Pod koniec XII wieku w Opolu został powołany urząd archiprezbitera. Około 1230 roku gród stał się siedzibą archidiakona, jednego z kilku w diecezji wrocławskiej. Za fundatora kolegiaty uważany jest książę Mieszko II Otyły. W latach 1232-1239 przy kościele Krzyża Świętego w Opolu bp Tomasz I utworzył kapitułę kolegiacką, którą też odpowiednio uposażył. Początkowo istniało tutaj 9 prebend, w tym 4 parałatury i 5 kanonikatów. Prepozytura opolska uzyskiwała dziesięciny z ponad 50 wsi leżących na obszarze od Olzy po północne i północno-wschodnie granice ziemi rybnickiej. Kolegiata od kościoła pw. Najświętszej Marii Panny i św. Alberta przejęła w mieście prawa parafialne. Dzięki łaskawości księcia Bolesława I już w 1295 roku wybudowano w stylu późnoromańskim bazylikę z wieżą. Kolegiatę Świętego Krzyża poświęcono 16 listopada 1295 roku.
-Katedra jest kościołem halowym w stylu gotyckim. Wnętrze kościoła zostało poddane remontowi w XIX wieku w stylu neogotyckim. Na przełomie lat 20. XX wieku kościół zmienił fasadę zewnętrzną. Posiada dwie duże charakterystyczne -  72-metrowe wieże. Podczas renowacji w 1960 roku w znacznym stopniu usunięto zmiany dokonane w XIX wieku.
+Katedra jest kościołem halowym w stylu gotyckim. Wnętrze świątyni w XIX wieku zostało przebudowane w stylu neogotyckim. Na przełomie lat 20. XX wieku kościół zmienił fasadę zewnętrzną. Posiada dwie duże charakterystyczne, 72-metrowe wieże. Podczas renowacji w 1960 roku w znacznym stopniu usunięto zmiany dokonane w XIX wieku.
-W kościele pochowany jest książę Jana II. W kaplicy Piastów znajduje się późnogotycki tryptyk z 1519 roku. Obraz z ok. 1700 r.  odzwierciedla rodowód dynastii piastowskiej. W kościele znajduje się  chrzcielnica z XV wieku. Główny ołtarz w stylu późnego baroku powstał w 1773 roku.
+Świątynię specjalną opieką otoczył Jan II Dobry, który wyraził życzenie - tak się też stało - aby pochowano go w prezbiterium kościoła.  W 1484 roku świątynia uzyskała prawo do pobierania rocznie 10 florenów z wójtostwa Leśnicy oraz kilku okolicznych wsi. Książę opolski ufundował też dla kolegiaty nowy ołtarz. W kaplicy Piastów znajduje się późnogotycki tryptyk z 1519 roku. Obraz z ok. 1700 roku odzwierciedla rodowód dynastii piastowskiej. W kościele znajduje się chrzcielnica z XV wieku. Główny ołtarz w stylu późnego baroku powstał w 1773 roku.
-sierpnia 1945 roku Prymas Polski August Hlond na mocy pełnomocnictw papieskich utworzył Administrację Apostolską, a kościół Świętego Krzyża stał się prokatedrą nowej jednostki organizacyjnej Kościoła. W grudniu 1952 roku, odbyto w prokatedrze jubileusz 250-lecia sprowadzenia do Opola wizerunku Matki Bożej z Piekar Śląskich zwanej już Opolską. Po wydarzeniach październikowych terytorium kościelne Śląska Opolskiego otrzymało pierwszego biskupa - ks. dra Franciszka Jopa. Przed uroczystościami milenijnymi przeprowadzono gruntowną renowację wnętrza katedry.  Przy okazji uroczystości milenijnych dokonano ponownego poświęcenia kościoła.
+sierpnia 1945 roku Prymas Polski August Hlond na mocy pełnomocnictw papieskich utworzył Administrację Apostolską, a kościół Świętego Krzyża stał się prokatedrą nowej jednostki organizacyjnej Kościoła. W grudniu 1952 roku został tutaj celebrowany jubileusz 250-lecia sprowadzenia z Piekar do Opola wizerunku Matki Bożej, zwanej odtąd Opolską. Po wydarzeniach październikowych terytorium kościelne Śląska Opolskiego otrzymało pierwszego biskupa - ks. dra Franciszka Jopa. Przed uroczystościami milenijnymi przeprowadzono gruntowną renowację wnętrza katedry. Przy okazji uroczystości rocznicowych dokonano też ponownego poświęcenia kościoła.
-czerwca 1983 roku obraz Matki Bożej Opolskiej został ukoronowany przez papieża Jana Pawła II w czasie jego pobytu na Gorze św. Anny.
+czerwca 1983 Jan Paweł II podczas pobytu na Górze Św. Anny dokonał koronacji obrazu Matki Bożej Opolskiej.
 * patrz: [[Obraz Matki Boskiej Piekarskiej|Obraz Matki Bożej Opolskiej]]
 ==Bibliografia==
-ww.alfsoft.net/katedra/viewpage.php?page_id=15
+ww.alfsoft.net/katedra/viewpage.php?page_id=15; E.Maleczyńska, Dokumenty kolegiaty opolskiej z 1531 r., [w:] Studia i materiały z dziejów Śląska, t.4, Wrocław 1962, s.409; S.Baldy, Katedra św. Krzyża w Opolu. W 700-lecie parafii św. Krzyża, Opole 1994, s.7; W.Urban, Zarys dziejów diecezji wrocławskiej, Wrocław 1962, s.56; T.Silnicki, Dzieje i ustrój kościoła katolickiego na Śląsku do końca XIV wieku, Warszawa 1953, s.169; K.Dola, Dzieje kościoła na Śląsku, cz.I, Opole 1996, s.38; Z.Boras, Szkice z dziejów Opolszczyzny, Poznań 1961, s.56; Książęta i księżne Górnego Śląska, red. A.Barciak, Katowice 1995, s.63
 {{Kościoły i parafie diecezji opolskiej}}
 [[Kategoria:Kościoły i parafie diecezji opolskiej - O]]

← poprzednia wersja		Wersja z 09:04, 20 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	*co sądzi Pani o otwarciu osobnek kategorii "szkoły", oczywiscie te najstarsze i najciekawsze --[[Użytkownik:Jemy\|Jemy]] 19:15, 30 kwi 2012 (CEST)		*co sądzi Pani o otwarciu osobnek kategorii "szkoły", oczywiscie te najstarsze i najciekawsze --[[Użytkownik:Jemy\|Jemy]] 19:15, 30 kwi 2012 (CEST)
		+	*witam, dzieki za uzupelnienia opolskie! --[[Użytkownik:Jemy\|Jemy]] 11:04, 20 maj 2012 (CEST)

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 Kościół pw. św. Pawła wybudowano na prośbę ks. [[Korus Emil|Emila Korusa]], proboszcza parafii św. Józefa. Jego budowniczym został ks. [[Adamczyk Edward|Edward Adamczyk]]. Konsekracji kościoła dokonał 15 października 1912 sufragan wrocławski bp [[Augustin Karol|Karol Augustin]]. Kościół i probostwo zostały zaprojektowane przez holenderskiego architekta [[Klomp Jan Franciszek|Jana Franciszka Klompa]]. Oryginalny projekt łączy w sobie styl romański i bizantyjski.
-U drzwi kościoła znajdują się figury [[św. Florian|św. Floriana]] i [[św. Barbara|św. Barbary]]. W portalu wejściowym widnieją rzeźby lwów, a u nasady łuku wejściowego głowy diabłów, oznaczające zerwanie z grzechem i wejście w przestrzeń Bożą, co symbolizują także umieszczone tam płaskorzeźby św. Pawła, Łukasza i Barnaby. Wyżej jest postać Chrystusa Pantokratora. W kościele znajdują się ponadto liczne płaskorzeźby świętych, Ojców i doktorów Kościoła. Pierwotny ołtarz przypominał sarkofag-relikwiarz, jednak w 1982 roku podczas generalnego remontu prezbiterium został on zastąpiony ołtarzem w kształcie łodzi. Na uwagę zasługują piękne witraże przestawiające świętych, organy z 1928 roku i dzwony zadedykowane patronowi parafii.
+U drzwi kościoła znajdują się figury [[św. Florian|św. Floriana]] i [[św. Barbara|św. Barbary]]. W portalu wejściowym widnieją rzeźby lwów, a u nasady łuku wejściowego głowy diabłów, oznaczające zerwanie z grzechem i wejście w przestrzeń Bożą, co symbolizują także umieszczone tam płaskorzeźby św. Pawła, Łukasza i Barnaby. Wyżej jest postać Chrystusa Pantokratora. W kościele znajdują się ponadto liczne płaskorzeźby świętych, Ojców i doktorów Kościoła. Pierwotny ołtarz przypominał sarkofag-relikwiarz, jednak w 1982 roku podczas generalnego remontu prezbiterium został on zastąpiony ołtarzem w kształcie łodzi. Nową aranżację wnętrza zaprojektowali Ludwik Konarzewski (junior), [[Lisik Adam|Adam Lisik]] oraz Henryk Góraj. Nowy ołtarz główny poświęcono dnia 31 października 1982. Na uwagę zasługują piękne witraże przestawiające świętych, organy z 1928 roku i dzwony zadedykowane patronowi parafii.
 W 1922 roku po plebiscycie oddzielono Nowy Bytom od Bytomia, dzięki czemu stał się samodzielna gminą. 29 lipca 1925 została erygowana parafia świętego Pawła w Nowym Bytomiu przez wydzielenie z obszaru parafii Zgoda części osiedla Otylia i osiedli Pokój i Rozamunda. W latach 80. ubiegłego wieku wybudowano dom katechetyczny, otworzone ochronkę dla dzieci specjalnej troski i Jadłodajnię pw. św. Zyty i św. Brata Alberta.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Administracja Apostolska===
-[[Grafika:Hlond tabl katedra1.jpg|right|250px|thumb|płaskorzeźba bpa A. Hlonda przy wejsciu do katedry]]
+[[Grafika:Hlond tabl katedra1.jpg|right|200px|thumb|płaskorzeźba bpa A. Hlonda przy wejsciu do katedry]]
 Dekretem "Sanctissimus Dominus noster" z 7 listopada 1922  papież [[Pius XI|Piusa XI]] , przydzieloną Polsce część Górnego Śląska, uczynił samoistną i zależną bezpośrednio od Stolicy Apostolskiej Administraturę. Jej kierownictwo powierzono salezjaninowi pochodzącemu ze Śląska, ale wychowanemu w Turynie - [[Hlond August|ks. Augustowi Hlondowi]].  Problemy z uregulowaniem statusu prawnego i ekonomicznego dóbr biskupstwa wrocławskiego spowodowały, że w granicach administracji apostolskiej nie znalazł się początkowo Śląsk Cieszyński . Terytorium Administracji Apostolskiej objęło tylko tzw. pruską część diecezji wrocławskiej. Formalne przejęcie jurysdykcji nad Śląskiem Cieszyńskim nastąpiło dopiero 18 listopada 1925 , a z dniem 1 grudnia 1925  [[Wikariat generalny w Cieszynie]] został zlikwidowany.
@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 == Bibliografia ==
-Cd. [[Plik:Book.png|30px|left]] czytaj: [[Okoliczności powstania, organizacja diecezji]]
+Cd. [[Plik:Book.png|30px|left]] czytaj: [[Okoliczności powstania, organizacja diecezji]] |  [[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 |  [[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 [[Kategoria:Podręcznik|Administracja Apostolska]]
 [[Kategoria:Organizacja kościelna]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz1.jpg|right|200px]]
+[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz1.jpg|right|thumb|200px]]
-[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz2.jpg|right|200px]]
+[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz2.jpg|right|thumb|200px]]
-[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz3.jpg|right|200px]]
+[[Plik:OchojecRybn_zewnatrz3.jpg|right|thumb|200px]]
-[[Plik:OchojecRybnwnetrze.jpg|right|200px]]
+[[Plik:OchojecRybnwnetrze.jpg|right|thumb|200px]]
 Ochojec przed utworzeniem samodzielnej placówki duszpasterskiej należał do [[Parafia Chrystusa Króla w Golejowie|parafii w Golejowie]]. Od 1 stycznia 1974 istniał tu rektorat, a parafię erygowano 29 marca 1981. W okresie międzywojennym sporadycznie odprawiano msze święte w kapliczce pochodzącej z 1900 roku. Później, w latach 1974-1983, nabożeństwa sprawowano regularnie. W latach 1982-1986 wybudowano probostwo z zapleczem katechetycznym. Tam w latach 1983-1991 odprawiano msze święte.

@@ Linia 20: / Linia 20: @@
 ==Bibliografia==
-Katalog Archidiecezji Katowickiej 2005, cz. 2, s. 712; J. Gacka, Parafia w Chropaczowie 1913-1999, Chropaczów 1999; H. Olszar, Rozwój sieci parafialnej na terytorium Świętochłowic, " Rocznik świętochłowicki " t. 2, red. J. Myszor, Świętochłowice 2000, s. 7-29; Straty wojenne. Zabytkowe dzwony utracone w latach 1939-1945 w granicach Polski po 1945, t. 3 Województwo Śląskie, cz. 1 diecezja katowicka wraz z częścią diecezji częstochowskiej, opr. P. Nadolski, Katowice 2008, s. 105-106; M. Piegza, Chropaczów, zarys dziejów  osady, gminy, dzielnicy, Świetochłowice 2007,  s. 102-127;  N. Osmańczyk, M. Krakowski, Dzieje  parafii Chropaczów 1913-2000, Chropaczów 2003.
+Katalog Archidiecezji Katowickiej 2005, cz. 2, s. 712; J. Gacka, Parafia w Chropaczowie 1913-1999, Chropaczów 1999; H. Olszar, Rozwój sieci parafialnej na terytorium Świętochłowic, " Rocznik świętochłowicki " t. 2, red. J. Myszor, Świętochłowice 2000, s. 7-29; Straty wojenne. Zabytkowe dzwony utracone w latach 1939-1945 w granicach Polski po 1945, t. 3 Województwo śląskie, cz. 1, diecezja katowicka wraz z częścią diecezji częstochowskiej, opr. P. Nadolski, Katowice 2008, s. 105-106; M. Piegza, Chropaczów, zarys dziejów  osady, gminy, dzielnicy, Świętochłowice 2007,  s. 102-127;  N. Osmańczyk, M. Krakowski, Dzieje  parafii Chropaczów 1913-2000, Chropaczów 2003.
 {{Dekanaty}}
 [[Kategoria:Parafie - C|Chropaczów]]
 [[Kategoria:Dekanat Świętochłowice|Chropaczów]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Plik:Chropaczow zewnatrz.jpg|thumb|300px|right]]‎
+[[Plik:Chropaczow zewnatrz.jpg|thumb|200px|right]]‎
-[[Plik:Chropaczow portal.jpg‎|300px|thumb|right]]
+[[Plik:Chropaczow portal.jpg‎|200px|thumb|right]]
 Obecna dzielnica Świętochłowic, Chropaczów, istnieje od około  1295 roku. Data wspomniana jest w dokumencie „Codex Diplomaticus Sileasiæ” wydanym we Wrocławiu w 1859 roku. Wszyscy mieszkańcy Chropaczowa od początku należeli do [[Parafia św. Małgorzaty w Bytomiu|parafii św. Małgorzaty w Bytomiu]] . Po wybudowaniu [[Parafia św. Barbary w Chorzowie| kościoła św. Barbary w Królewskiej Hucie ]] (Chorzów) wszyscy parafianie zostali włączeni do nowej parafii. Z powodu dużego przyrostu ludności Chropaczowa zbudowano w Lipinach (dzielnica obok Chropaczowa) oratorium, do którego uczęszczali parafianie na Msze Święte, co znacznie odciążyło parafię św. Barbary.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Dom Polski na Starym Mieście==
-[[Plik:Gora Oliwna1.jpg|200px|right|thumb|Góra Oliwna]]
+[[Plik:Dom polski.jpg|200px|right|thumb|Dom Polski przy Bramie Damasceńskiej]]
 [[Plik:Jerozolima dom 1.jpg|200px|right|thumb|Brama Damasceńska]]
 Polacy przybywający  do Ziemi Świętej w okresie rozbiorów Polski musieli nierzadko żebrać o nocleg. A gdy usłyszeli odpowiedź odmowną, spędzali nieraz noce pod otwartym niebem. Świadczą o tym pamiętnikarskie zapiski. Niełatwym losem polskich pielgrzymów na Ziemi Jezusa przejął się, na początku XX wieku, ks. kanonik Marcin Pinciurek, pochodzący z Zamojszczyzny. Postanowił stworzy w Jerozolimie Dom Pielgrzyma Polskiego W 1908 roku po wielu staraniach i zabiegach nabył średniej wielkości budynek mieszkalny w obrębie murów Starego Miasta, w pobliżu Bazyliki Grobu Pańskiego. Nazywał go Domem Polskim, polecił opiece Matki Boskiej Częstochowskiej i oddał do dyspozycji pielgrzymów polskich. Było to jeszcze w okresie rozbiorów. Dwa lata przed swoją śmiercią ks.  Pinciurek aktem notarialnym sporządzonym przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w Jerozolimie (7 II1927) przekazał Dom Polski w Jerozolimie Kościołowi na ręce arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego. Ks. Pinciurek, inicjator i założyciel Domu Polskiego w Jerozolimie, został pochowany w pobliżu swojego dzieła, na cmentarzu rzymskokatolickim na Syjonie w Jerozolimie. Jednak na skutek działań wojennych cmentarz uległ zniszczeniu i trudno dziś ustalić, gdzie jest mogiła Ks. Marcina Pinciurka

← poprzednia wersja		Wersja z 13:24, 19 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	== Kwieciński Stefan (1919-1975) ==		== Kwieciński Stefan (1919-1975) ==
		+	[[Plik:Kwieciński Stefan1.jpg\|150px\|left\|thumb]]
	Urodził się 15 czerwca 1919 w Wierzbowcu, w woj. tarnopolskim. Był synem Grzegorza i Anny z d. Buła. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Wierzbowcu uczył się najpierw w gimnazjum w Daszawie, a następnie w gimnazjum w Trembowli, gdzie w 1941 roku zdał egzamin dojrzałości. W lipcu tego roku wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. Jednak w 1942 roku gestapo skreśliło go z listy studentów. Powrócił wtedy do rodzinnego Wierzbowca. Następnie przeniósł się do Kopek, gdzie przebywał u swoich krewnych. W lipcu 1944 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu w Stalowej Woli. Po zwolnieniu z więzienia i zakończeniu II wojny światowej pracował jako nauczyciel w Państwowym Liceum w Stalowej Woli. W październiku 1945 roku wstąpił do [[Śląskie Seminarium Duchowne\|Śląskiego Seminarium Duchownego]] w Krakowie. Studia kontynuował na [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego\|Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Święcenia kapłańskie przyjął 25 czerwca 1950 w [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach\|katedrze św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach]] z rąk [[Adamski Stanisław\|bpa S. Adamskiego]].		Urodził się 15 czerwca 1919 w Wierzbowcu, w woj. tarnopolskim. Był synem Grzegorza i Anny z d. Buła. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Wierzbowcu uczył się najpierw w gimnazjum w Daszawie, a następnie w gimnazjum w Trembowli, gdzie w 1941 roku zdał egzamin dojrzałości. W lipcu tego roku wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. Jednak w 1942 roku gestapo skreśliło go z listy studentów. Powrócił wtedy do rodzinnego Wierzbowca. Następnie przeniósł się do Kopek, gdzie przebywał u swoich krewnych. W lipcu 1944 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu w Stalowej Woli. Po zwolnieniu z więzienia i zakończeniu II wojny światowej pracował jako nauczyciel w Państwowym Liceum w Stalowej Woli. W październiku 1945 roku wstąpił do [[Śląskie Seminarium Duchowne\|Śląskiego Seminarium Duchownego]] w Krakowie. Studia kontynuował na [[Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego\|Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego]]. Święcenia kapłańskie przyjął 25 czerwca 1950 w [[Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach\|katedrze św. Ap. Piotra i Pawła w Katowicach]] z rąk [[Adamski Stanisław\|bpa S. Adamskiego]].

← poprzednia wersja		Wersja z 16:30, 19 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	Mur Płaczu, Jerozolima		Mur Płaczu, Jerozolima
		+
		+
		+	[[Kategoria:Różne]]

← poprzednia wersja		Wersja z 16:28, 19 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	Chasydzi w Jerozolimie		Chasydzi w Jerozolimie
		+
		+
		+	[[Kategoria:Różne]]

← poprzednia wersja		Wersja z 16:22, 19 maj 2012
(Nie pokazano 1 wersji utworzonej przez jednego użytkownika)
Linia 1:		Linia 1:
	==Dom Polski na Starym Mieście==		==Dom Polski na Starym Mieście==
		+	[[Plik:Gora Oliwna1.jpg\|200px\|right\|thumb\|Góra Oliwna]]
		+	[[Plik:Jerozolima dom 1.jpg\|200px\|right\|thumb\|Brama Damasceńska]]
	Polacy przybywający do Ziemi Świętej w okresie rozbiorów Polski musieli nierzadko żebrać o nocleg. A gdy usłyszeli odpowiedź odmowną, spędzali nieraz noce pod otwartym niebem. Świadczą o tym pamiętnikarskie zapiski. Niełatwym losem polskich pielgrzymów na Ziemi Jezusa przejął się, na początku XX wieku, ks. kanonik Marcin Pinciurek, pochodzący z Zamojszczyzny. Postanowił stworzy w Jerozolimie Dom Pielgrzyma Polskiego W 1908 roku po wielu staraniach i zabiegach nabył średniej wielkości budynek mieszkalny w obrębie murów Starego Miasta, w pobliżu Bazyliki Grobu Pańskiego. Nazywał go Domem Polskim, polecił opiece Matki Boskiej Częstochowskiej i oddał do dyspozycji pielgrzymów polskich. Było to jeszcze w okresie rozbiorów. Dwa lata przed swoją śmiercią ks. Pinciurek aktem notarialnym sporządzonym przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w Jerozolimie (7 II1927) przekazał Dom Polski w Jerozolimie Kościołowi na ręce arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego. Ks. Pinciurek, inicjator i założyciel Domu Polskiego w Jerozolimie, został pochowany w pobliżu swojego dzieła, na cmentarzu rzymskokatolickim na Syjonie w Jerozolimie. Jednak na skutek działań wojennych cmentarz uległ zniszczeniu i trudno dziś ustalić, gdzie jest mogiła Ks. Marcina Pinciurka		Polacy przybywający do Ziemi Świętej w okresie rozbiorów Polski musieli nierzadko żebrać o nocleg. A gdy usłyszeli odpowiedź odmowną, spędzali nieraz noce pod otwartym niebem. Świadczą o tym pamiętnikarskie zapiski. Niełatwym losem polskich pielgrzymów na Ziemi Jezusa przejął się, na początku XX wieku, ks. kanonik Marcin Pinciurek, pochodzący z Zamojszczyzny. Postanowił stworzy w Jerozolimie Dom Pielgrzyma Polskiego W 1908 roku po wielu staraniach i zabiegach nabył średniej wielkości budynek mieszkalny w obrębie murów Starego Miasta, w pobliżu Bazyliki Grobu Pańskiego. Nazywał go Domem Polskim, polecił opiece Matki Boskiej Częstochowskiej i oddał do dyspozycji pielgrzymów polskich. Było to jeszcze w okresie rozbiorów. Dwa lata przed swoją śmiercią ks. Pinciurek aktem notarialnym sporządzonym przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w Jerozolimie (7 II1927) przekazał Dom Polski w Jerozolimie Kościołowi na ręce arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego. Ks. Pinciurek, inicjator i założyciel Domu Polskiego w Jerozolimie, został pochowany w pobliżu swojego dzieła, na cmentarzu rzymskokatolickim na Syjonie w Jerozolimie. Jednak na skutek działań wojennych cmentarz uległ zniszczeniu i trudno dziś ustalić, gdzie jest mogiła Ks. Marcina Pinciurka

← poprzednia wersja		Wersja z 16:19, 19 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	Brama Damscenska		Brama Damscenska
		+
		+
		+	[[Kategoria:Miejscowości - J]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Grafika:Radzionkow_woj1.jpg|250px|right|thumb]]
+[[Grafika:Radzionkow_woj1.jpg|200px|right|thumb]]
-[[Grafika:Radzionkow_wojciech09.jpg|right|250px|thumb]]
+[[Grafika:Radzionkow_wojciech09.jpg|right|200px|thumb]]
-[[Grafika:Radzionkowwojciech11.jpg|250px|thumb|right]]
+[[Grafika:Radzionkowwojciech11.jpg|200px|thumb|right]]

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 ==Bibliografia==
-Cd: [[Plik:Book.png|30px|left]] [[Administracja państwowa]]
+Cd: [[Plik:Book.png|30px|left]] [[Administracja państwowa]] |[[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 |[[Spis treści|Powrót do spisu treści]]
 [[Kategoria:Podręcznik|Nowy Śląsk]]
 [[Kategoria:Organizacja kościelna|Nowy Śląsk]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Grafika:Szopienice33.jpg|300px|thumb|right]]
+[[Grafika:Szopienice33.jpg|200px|thumb|right]]
-[[Grafika:Szopienice31.jpg|300px|thumb|right]]
+[[Grafika:Szopienice31.jpg|200px|thumb|right]]
 Ks. [[Sopora Piotr|Piotr Sopora]] w marcu 1957 roku otrzymał zlecenie organizowania nowej placówki parafialnej w Szopienicach-Burowcu. Komitet Budowy Kościoła w Borkach zebrał się 25 marca w kancelarii [[Parafia św. Jadwigi Śląskiej w Szopienicach|parafii Św. Jadwigi w Szopienicach]] w składzie: ks. [[Thiele Józef|Józef Thiele]], ks. [[Wojtas Maksymilian|Maksymilian Wojtas]], ks. Piotr Sopora, Jan Spałek, Emanuel Adamik, Jerzy Gawor i Roman Kalinowski. Miejsce lokalizacji kościoła ustalono 4 czerwca 1957, a w końcu września zakupiono grunt pod jego budowę. Położenie terenu (przy ulicy Kopernika - dzisiejsza ulica Siewna) znajduje się w centrum trójkąta: Roździeń-Burowiec-Borki. Pierwszy projekt kościoła był już gotowy we wrześniu 1957 roku, którego autorem był inż. Kazimierz Szołtykowski. Jednak projekt został odrzucony. Przedstawiciele [[Komisja do Spraw Sztuki Sakralnej|Wydziału Sztuki Sakralnej]] przy Kurii Diecezjalnej w Katowicach uznali projekt za „zbyt nowoczesny”. Powstał drugi projekt tego samego autorstwa datowany na dzień 10 lutego 1958 roku, ale z kolei na ten ks. Sopora nie uzyskał zgody w Urzędzie Miejskim.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Plik:Szczejkowice1.jpg|right|300px|thumb]]
+[[Plik:Szczejkowice1.jpg|right|200px|thumb]]
-[[Plik:Szczejkowice2.jpg|right|300px|thumb]]
+[[Plik:Szczejkowice2.jpg|right|200px|thumb]]
 Szczejkowice to jedna z wcześniej wzmiankowanych  miejscowości ziemi rybnickiej.  Nazwa osady w 1223 roku została umieszczona w dokumencie, w którym bp wrocławski Wawrzyniec przekazywał darowizny na rzecz zakonu premostrantensów w Rybniku. Parafialnie Szczejkowice początkowo były związane z Rybnikiem, potem zaś zostały przyłączone do Bełku. Niemniej osada w 1565, 1652 i 1688 roku przekazywała również dziesięciny parafii Najświętszej Marii Panny w Łubowicach.
@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Następnie na początku lat 50. ubiegłego wieku wieś została przyłączona do kościoła filialnego w Stanowicach. Natomiast od 1964 roku ks. Stanisław Gruchała rozoczął sprawowanie nabożeństw w przydrożnej kaplicy sw. Jana Nepomucena. W 4 lata później otrzymał on nominację na rektora wspólnoty w Szczejkowicach. W latach 70. do kaplicy dobudowano drewnianą wiatę. W 1976 roku utworzono stację duszpasterską w Szczejkowicach. 3 maja 1981 została ona podniesiona do rangi parafii. Rok wcześniej oddano tutaj do użytku cmentarz. Środki, które pozostały po zakończeniu tego przedsięwzięcia przeznaczono na budowę kościoła.
-marca 1981 prace budowalne rozpoczęto od postawienia domu katechetycznego. W budynku tym obecnie mieści się probostwo. Na jego parterze zostało wydzielone pomieszczenie, w którym urządzono kaplicę. Inwestycję zakończono w maju 1984 roku.Rok wcześniej, 18 maja 1983 rozpoczęto budowę samej świątyni.  Jej konstruktorem został inż. Piotr Mirecki. Projekty architektoniczny oraz aranżacji wnętrz opracował dr inż. arch. [[Lisk Adam|Adam Lisik]] z Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Witraże zaś pozostają dziełem artysty-plastyka [[Ostrzołek Wiktor|Wiktora Ostrzołka]].
+marca 1981 prace budowalne rozpoczęto od postawienia domu katechetycznego. W budynku tym obecnie mieści się probostwo. Na jego parterze zostało wydzielone pomieszczenie, w którym urządzono kaplicę. Inwestycję zakończono w maju 1984 roku.Rok wcześniej, 18 maja 1983 rozpoczęto budowę samej świątyni.  Jej konstruktorem został inż. Piotr Mirecki. Projekty architektoniczny oraz aranżacji wnętrz opracował dr inż. arch. [[Lisik Adam|Adam Lisik]] z Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Witraże zaś pozostają dziełem artysty-plastyka [[Ostrzołek Wiktor|Wiktora Ostrzołka]].
 Kościół w Szczejkowicach stanowi przykład nowoczesnej architektury sakralnej. Za sprawą wypiętrzonej części dachu jego bryła przypomina rozpięty namiot, w rzucie nawiązując do Gwiazdy Dawida.

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 [[Plik:Dabrowka mala1.jpg|thumb|200px|right]]
 [[Plik:Dabrowka mala3 prob.jpg|thumb|200px|Probostwo w Dąbrówce Małej|right]]
 maja 1921 w czasie III powstania śląskiego na probostwie w Dąbrówce Małej spotkali się Wojciech Korfanty i delegat generał Henri Le Ronda  przewodniczącego Miedzysojuszniczej Komisji w Opolu - gen. de Brantes,  komendant francuskiej dywizji w Gliwicach. Korfanty wraz z de Brantesem ustalili linię demarkacyjną między Polakami a Niemcami.
 == Proboszczowie ==
@@ Linia 15: / Linia 21: @@
 == Bibliografia ==
 Dekret dot. zmiany granicy parafii, RAA 1924, nr 17, s. 84; A. Palion, Być dobrym jak chleb. 90-lecie parafii świętego Antoniego Padewskiego w Dąbrówce Małej, Dąbrówka Mała 2002;   D. Głazek, Domus Celeberrima. Architektura sakralna (katolicka) w przemysłowej części Górnego Śląska 1870-1914, Katowice 2003, s. 160.

← poprzednia wersja		Wersja z 13:23, 19 maj 2012
Linia 1:		Linia 1:
	ks. Stefan Kwieciński		ks. Stefan Kwieciński
		+
		+
		+	[[Kategoria:Osoby - K]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-[[Plik:Dabrowka mala4.jpg|thumb|200px|right]]
+[[Plik:Dabrowka mala4.jpg|thumb|200px|fronton kościoła|right]]
-[[Plik:Dabrowka mala2.jpg|thumb|200px|right]]
+[[Plik:Dabrowka mala2.jpg|thumb|200px|z tyłu|right]]
 [[Plik:Dabrowka mala1.jpg|thumb|200px|right]]
-[[Plik:Dabrowka mala3 prob.jpg|thumb|200px|right]]
+[[Plik:Dabrowka mala3 prob.jpg|thumb|200px|Probostwo w Dąbrówce Małej|right]]
 == Proboszczowie ==
 *[[Pucher Wawrzyniec|ks. Wawrzyniec Pucher]] (1912-1924)