Św. Antoni Padewski

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Skocz do: nawigacja, szukaj

Św. Antoni Padewski (1195-1231)

z kościoła w Pszowie
nastawa ołtarzowa, Siemianowice Śl.

Urodził się w Lizbonie w 1195 roku w bogatej rodzinie (linia: Godefroy de Bouillon). Na chrzcie otrzymał imię Ferdynand. Uczył się w szkole katedralnej, a mając 15 lat został przyjęty do wspólnoty Kanoników Regularnych św. Augustyna. Z Lizbony udał się do Opactwa Świętego Krzyża w Coimbrze. W 1219 roku przyjął święcenia kapłańskie. Rok później, prawdopodobnie pod wpływem świadectwa życia spotkanych w mieście franciszkanów i następnie wiadomości o ich śmierci męczeńskiej w Maroku, wstąpił do tego zgromadzenia przyjmując imię Antoni. Oddał się pracy kaznodziejskiej i duszpasterstwu. Zasłynął jako doskonały mówca. Postanowił udać się do Maroka by tam prowadzić akcję misyjną. Jednak ze względu na stan zdrowia zmuszony był powrócić do Europy. Z powodu burzy na morzu znalazł się na Sycylii. Udał się wraz z napotkanymi w Messynie franciszkanami do Asyżu. Podjął pracę w przytułku dla ubogich w pobliżu Forli (Włochy). Wysłany przez św. Franciszka głosił kazania we Włoszech i Francji. Był profesorem w Bolonii oraz na uniwersytetach w Montpellier i Tuluzie (Francja). Ze względu na posiadaną wiedzę teologiczną, talent oratorski oraz jakość głosu (silny, czysty) zwany za życia „młotem na heretyków” (głównie Katarów). W 1226 roku został mianowany przełożonym zakonnym w Limoges, a rok później, 30 maja 1227, prowincjałem zakonu franciszkańskiego na północne Włochy. Był doradcą papieża Grzegorza IX. W 1230 roku zwolniony z obowiązków w zgromadzeniu zamieszkał w Padwie. Był obdarzony wieloma charyzmatami - miał dar bilokacji, czytania w ludzkich sumieniach, proroctwa.

Zmarł 13 czerwca 1231. Został kanonizowany 30 maja 1232 (papież Grzegorz IX), a 16 stycznia 1946 ogłoszony doktorem Kościoła (papież Pius XII). Przeprowadzone w 1981 roku badania szczątków świętego ustaliły, że miał on 190 cm wzrostu, pociągłą twarz i ciemnobrązowe włosy. Na kolanach wykryto cienkie pęknięcia, spowodowane zapewne długim klęczeniem.

Jest patronem Padwy i Lizbony. Na obrazach przedstawiany jest z Dzieciątkiem Jezus na ręku (od XVIII w.). Popularny był zwyczaj umieszczania w Kościołach figur świętego. W pobożności ludowej jest patronem od osób i rzeczy zaginionych lub zapomnianych (XVII w.), opiekunem marynarzy, więźniów, ubogich, zwierząt. Wzywany w chorobach bezpłodności.

  • Święto liturgiczne przypada 13 czerwca.

Kościoły pod wezwaniem św. Antoniego w archidiecezji katowickiej

Bibliografia

[Bénédictins de Paris], Vies des Saints et des bienheureux, Paris 1941, t. 6, s. 227-229; D. Zimoń, Słowo informujące o nadaniu miastu Rybnik patrona św. Antoniego, WA 2007, nr 6, s. 310-311; A. Kajzerek, Osiemset lat po narodzinach. Święty Antoni z Padwy (1195-1231), "Z tej Ziemi. Śląski kalendarz katolicki na rok 1995", Katowice 1994, s. 232-235.